Energy Hub Poland to integracja do Home Assistanta, czyli dodatek rozszerzający ten system o nowe dane i czujniki. Napisano ją z myślą o polskim rynku energii: zna polskie taryfy, polskie święta i źródła danych, z których korzystają krajowi operatorzy. Projekt jest otwarty, a repozytorium na GitHubie istnieje od stycznia 2026 roku. Najnowsza wersja, 1.3.6, wyszła 2 listopada 2026.

Ceny godzinowe prosto z PSE

Podstawowy tryb pracy nazywa się dynamiczny. Integracja pobiera w nim RCE (rynkową cenę energii) z systemu raportowego Polskich Sieci Elektroenergetycznych, a gdy ten nie odpowiada, sięga po dane z PGE DataHub. PSE publikuje ceny dla każdego kwadransa, więc cena godzinowa w Home Assistancie jest średnią z czterech notowań. Widać ceny na dziś i, gdy są już opublikowane, na jutro.

RCE to cena netto. Według dokumentacji ten tryb przyda się przede wszystkim prosumentom rozliczanym w net-billingu. Żeby liczba była bliższa temu, co widać na rachunku, można włączyć doliczanie VAT-u i wpisać opłaty dystrybucyjne. Te wartości trzeba wziąć z własnej umowy albo faktury, bo integracja ich nie zna.

Przy okazji pojawiają się dwa czujniki, które pokazują stan krajowego systemu elektroenergetycznego: bieżące zapotrzebowanie na moc oraz łączną produkcję z wiatru i fotowoltaiki, oba w megawatach.

Czujniki, które nadają się do automatyzacji

Sama cena w złotych za kilowatogodzinę jest niewygodna w automatyzacjach, bo trzeba wymyślić próg, poniżej którego prąd uznajemy za tani. Dlatego integracja podaje kilka gotowych wskazań:

  • status ceny z trzema stanami: tania, normalna albo droga,
  • najlepszą godzinę uruchomienia, czyli najtańszą godzinę w dostępnych danych,
  • potencjalne oszczędności z przesunięcia zużycia na tę godzinę,
  • godziny najniższej i najwyższej ceny oraz minimum, maksimum i średnią na dziś i jutro,
  • sygnał skoku ceny (próg ustawia się w procentach, domyślnie 30) i sygnał ceny ujemnej.

Z takich klocków łatwo złożyć regułę w rodzaju „włącz ładowarkę samochodu, gdy status ceny zmieni się na tanią” albo „nie uruchamiaj bojlera, gdy cena jest droga”. Ceny można też narysować na wykresie: dokumentacja zawiera gotową konfigurację karty ApexCharts, która pokazuje dziś i jutro na jednej osi. Czujnik bieżącej ceny da się poza tym wskazać w panelu Energia, żeby Home Assistant sam liczył koszt zużycia.

Wirtualne taryfy strefowe

Kto nie ma umowy z ceną dynamiczną, może ustawić jedną z trzech taryf dwustrefowych: G12, G12w albo G12r. Stawki za strefę drogą i tanią wpisuje się ręcznie, podobnie jak godziny szczytu, osobno dla lata i zimy. W kreatorze można wybrać sprzedawcę (PGE, Tauron, Enea, Energa, Stoen), a godziny uzupełnią się same. G12w traktuje soboty, niedziele i polskie święta ustawowe jako tanią strefę. G12r ma ją codziennie od 22:00 do 7:00 i od 13:00 do 16:00.

Porównanie taryf na własnym liczniku

Najciekawszy jest tryb porównawczy, który autor sam oznacza jako eksperymentalny. Integracja bierze odczyty zużycia z licznika i na bieżąco liczy, ile ta sama energia kosztowałaby w kilku taryfach naraz: dynamicznej, G11, G12, G12w, G12r, G12n i G13. Które z nich mają brać udział w porównaniu, wybiera użytkownik. Dla każdej taryfy powstaje osobny czujnik kosztu, zerowany z początkiem miesiąca, a czujnik rekomendacji wskazuje najtańszą. Koszt jest rozbity na energię, zmienną opłatę sieciową i VAT.

Żeby to działało, Home Assistant musi mieć czujnik zużycia energii w kilowatogodzinach. Może to być licznik, który stale rośnie, albo taki, który zeruje się co dobę, jak w wielu falownikach.

Trzeba pamiętać, że wynik jest symulacją, a nie prognozą rachunku. Jej dokładność zależy od stawek i opłat wpisanych przy konfiguracji: pomyłka w jednej z nich przesunie cały ranking. Jest też drugi, mniej oczywisty haczyk. Symulacja zakłada, że w innej taryfie zużywalibyśmy prąd dokładnie tak samo jak dziś, a przecież taryfę strefową wybiera się po to, żeby pranie i grzanie wody przenieść na tanie godziny. Wynik pokazuje więc, co by było, gdyby zmieniła się tylko umowa, a nie nawyki. Warto go traktować jako wskazówkę i zbierać dane przez kilka miesięcy, najlepiej także zimą.

Instalacja i ograniczenia

Integrację instaluje się przez HACS, czyli sklep z dodatkami społeczności do Home Assistanta. Wystarczy wyszukać „Energy Hub Poland”, pobrać, zrestartować system i dodać integrację w Ustawienia → Urządzenia i usługi. Kreator prowadzi przez wybór trybu, stawek i czujnika zużycia. Wymagany jest Home Assistant w wersji co najmniej 2024.1, a integrację można dodać tylko raz. Ustawienia da się wyeksportować do pliku JSON albo CSV i wczytać w innej instalacji.

Kilka rzeczy warto wiedzieć przed instalacją:

  • Ceny pochodzą z zewnętrznych serwerów. Gdy są niedostępne, czujniki pokażą brak danych, a automatyzacje oparte na cenie powinny mieć na tę sytuację rozsądne zachowanie domyślne.
  • Wersja 1.3.6 poprawia kilka błędów, które wpływały na wyniki: pobieranie cen na jutro, comiesięczne zerowanie kosztów i jednostkę czujników kosztu. Kto ma starszą wersję, powinien zaktualizować.
  • Dokumentacja nie zawsze nadąża za kodem. W różnych miejscach podaje na przykład inną nazwę czujnika do panelu Energia, więc właściwą najlepiej wybrać z listy w Home Assistancie.
  • Kod jest na licencji Apache 2.0, ale autor zastrzega, że tryb porównawczy i algorytm rekomendacji są przeznaczone wyłącznie do użytku prywatnego i niekomercyjnego.

Artykuł powstał na podstawie dokumentacji i historii wydań projektu Energy Hub Poland.