Mini-Whip to mała antena aktywna: krótki element odbiorczy ze wzmacniaczem tuż przy nim. Klasyczną konstrukcję opracował holenderski krótkofalowiec Roelof Bakker, PA0RDT. Mobile-Whip to jej wersja do noszenia, którą zaprojektował Simon Küppers z Niemiec (na GitHubie skuep), autor popularnego kabla AIOC do radiotelefonów ręcznych.
Mały wzmacniacz, mała antena
Zamiast tranzystora JFET, typowego dla Mini-Whip, pracuje tu wzmacniacz operacyjny LTC6268 o bardzo małej pojemności wejściowej. Antena pobiera około 20 mA, a klasyczny Mini-Whip około 50 mA, więc jedno ogniwo wystarcza na długo. Służy wyłącznie do odbioru. Na zdjęciach autora jest przykręcona do Quanshenga UV-K5 z przeróbką na KF i do klucza RTL-SDR.
Antena jest przeznaczona na fale długie, średnie i krótkie. Autor zaznacza, że radzi sobie też na UKF, w paśmie radiowym FM i w paśmie 2 m, choć nie to jest jej główne zadanie.
Zasilanie
Antenę można zasilić na cztery sposoby:
- z jednego ogniwa 18650, które ładuje się przez gniazdo USB-C na płytce,
- z portu USB (5 V),
- przez bias tee w kluczu RTL-SDR Blog V4 (4,5 V),
- ze zwykłego bias tee do Mini-Whip (12–15 V).
Bias tee to zasilanie podawane tym samym przewodem co sygnał. Antena nie potrzebuje wtedy własnego ogniwa.
Jak wypada w praktyce
Antenę sprawdził na swoim kanale słowacki krótkofalowiec Paul, OM0ET. W pierwszym filmie przykręcił ją do Radtela RT-950 Pro, który słabo radzi sobie na falach długich. Z Mobile-Whip pierwszy raz usłyszał na nim Jedynkę Polskiego Radia na 225 kHz, a z teleskopową anteną na 27 MHz nie złapał jej wcale.
W kolejnym filmie porównał obie anteny na trzech odbiornikach: UV-K5, ATS Mini V4 i Malahicie DSP2. Sygnałem odniesienia była lotnicza stacja pogodowa Shannon VOLMET na 13 264 kHz. Wniosek: 20-centymetrowa płytka radzi sobie bardzo dobrze, może nawet lepiej niż dużo dłuższy teleskop. Jedynka na UV-K5 dochodziła z siłą S9+10.
We wrześniu 2026 roku OM0ET pokazał przeróbkę pod Malahita DSP2. Skrócił płytkę i w miejsce górnej części przylutował gniazdo SMA na 50-centymetrowy teleskop. Ogniwo 18650 zamienił na płaski akumulator 300 mAh, który przy poborze 20 mA wystarcza na 12–14 godzin. Z dużym ogniwem antena pracuje kilka dni.
Pierwsza wersja z wadami
To pierwsza rewizja płytki i autor sam wypisał jej wady. Szum własny jest większy niż w klasycznym Mini-Whip, co zauważył przy testach sam PA0RDT. Sygnał na wyjściu też jest silniejszy, bo wzmacniacz ma wzmocnienie 2. Czasem antena wzbudza się w okolicy 250 kHz. Autor sprawdza, czy dzieje się to tylko przy zasilaniu przez bias tee albo z długim kablem. Gotowej obudowy jeszcze nie ma: OM0ET osłonił płytkę rurką termokurczliwą.
Mobile-Whip wzmacnia całe pasmo naraz, także silne stacje radiofoniczne AM. W odbiorniku ze słabymi filtrami na wejściu kończy się to przesterowaniem: stacje pojawiają się tam, gdzie ich nie ma (sygnały lustrzane i harmoniczne). OM0ET pokazał to w pierwszym filmie i radzi łączyć antenę z odbiornikami, które mają dobre filtry na wejściu. Autor opisał na GitHubie przeróbkę, która zmniejsza wzmocnienie z 2 do 1. Jeden z użytkowników zgłosił po niej mniej szumu i lepszy odbiór na falach długich, średnich i krótkich, za to słabszy w paśmie UKF FM.
Na przełomie 2025 i 2026 roku autor zapowiedział wersję B, która ma lepiej odbierać pasma VHF i UHF. Do końca października 2026 roku w repozytorium jej nie ma.
Gdzie ją zdobyć
Gotowej anteny nie da się kupić. Płytkę z zamontowanymi elementami SMD zamawia się w JLCPCB na podstawie plików KiCada i gotowych plików produkcyjnych z GitHuba. Autor liczy koszt przy pięciu sztukach: wychodzi około 25 euro za jedną. Złącze SMA i koszyk na ogniwo 18650 trzeba przylutować samemu, a ogniwo kupić osobno.
Kłopot sprawia wzmacniacz LTC6268: w 2026 roku często brakuje go w magazynie JLCPCB i u dystrybutorów, a podobny LTC6268-10 się nie nadaje. Projekt jest na licencji CERN-OHL-P-2.0, więc można go swobodnie przerabiać.
UWAGA: antena nie ma zabezpieczenia przed sygnałem z nadajnika. Naciśnięcie PTT w radiu z założoną anteną może ją zniszczyć, więc przed nadawaniem zdejmij ją z radia.
Artykuł powstał na podstawie dokumentacji projektu na GitHubie, filmów kanału OM0ET i wpisu w serwisie RTL-SDR.com.