„Meshowe wojny po polsku”, część 3 z 8. Bohaterowie i scenki są fikcyjni. Klubowy podział jest satyrą, nie relacją z konkretnej polskiej grupy ani opisem powstania projektów.
Tydzień po prezentacji MeshCore Mirek przyszedł do klubu wcześniej i przesunął cztery krzesła. Dwa pod okno, dwa pod ścianę. Stół pozostał pośrodku, ponieważ był ciężki i nie miał jeszcze poglądów.
– Przemeblowanie? – zapytał Zbyszek.
– Porządkujemy środowisko. Tutaj Meshtastic, tam MeshCore.
– A gdzie siadają ludzie, którzy przyszli na herbatę? – zapytała Anka.
– Na razie w przejściu. Musimy znać skalę zjawiska.
Gość obejrzał układ sali z miną człowieka, który tydzień temu przyniósł dwa radia, a teraz odkrył, że przywiózł granicę państwową. Zbyszek sprawdził tylko, z którego krzesła jest bliżej do ciasta. Jego stanowisko było precyzyjne, lecz nie mieściło się w ankiecie.
– Przecież możemy korzystać z obu – zauważył gość.
– Możemy. Ale wtedy jak zaznaczysz odpowiedź w formularzu?
Formularza jeszcze nie było. Mirek uznał jednak, że dobry podział powinien wyprzedzać dokumentację. Za oknem ktoś parkował pod sklepem, w świetlicy obok trwała próba chóru, a tutaj właśnie powstawały dwa obozy liczące łącznie cztery osoby. Jedna z nich była głównie głodna.
Antena składa deklarację
Anka położyła na stole małą antenę. Sąsiad kupił radio i poprosił, żeby zapytała, czy ta z pudełka wystarczy. Było to pytanie techniczne, więc potraktowano je z należytą podejrzliwością.
– Do którego projektu?
– Do rozmowy z kolegą po drugiej stronie osiedla.
– To zastosowanie. Ja pytam o przynależność.
– A antena z której strony jest?
– Z pudełka.
Gość zaproponował, żeby najpierw sprawdzić pasmo, złącze i samo radio. Antena powinna pasować do sprzętu i częstotliwości pracy. Nazwa aplikacji nie zastępuje tych warunków. To mniej efektowne niż deklaracja ideowa, ale łatwiej potem coś odebrać.
– Czyli ona może być bezstronna?
– Może. Ty też możesz spróbować.
Zbyszek odłożył dwie kolorowe wstążki, którymi chciał oznaczyć sprzęt. Antena uniknęła uroczystości zaprzysiężenia. Została na stole jako jedyny uczestnik zebrania, który nie musiał udowadniać, że zawsze myślał dokładnie to, co myśli od zeszłego czwartku.

Wniosek o zwykłą rozmowę
Mirek wyjął kartkę i zapisał pytanie sąsiada. Dla sprawnego przyjęcia do środowiska postanowił przećwiczyć rozmowę wstępną. Ance przypadła rola początkującej, choć to ona zwykle pamiętała, gdzie leżą instrukcje.
– Mam radio i chciałabym porozmawiać.
– Najpierw ustalmy, z kim nie chcesz.
– Na razie zaczynam mieć jednego kandydata.
Gość zajrzał do kartki. Obok miejsca na model urządzenia Mirek zostawił większą rubrykę na uzasadnienie wyboru. Zbyszek zaproponował dopisek, że uzasadnienie należy dostarczyć w dwóch egzemplarzach. Jeden do szuflady, drugi do kłótni.
– A jeśli ktoś wybrał to, czego używają znajomi?
– To nie jest pełne porównanie.
– Ale jest z kim porozmawiać. Duży postęp względem tej kartki.
W końcu na odwrocie zapisali trzy zwykłe rzeczy: z kim sąsiad chce się kontaktować, jakiego systemu używa tamta osoba i jakie mają ustawienia. Kartka natychmiast straciła urzędowy charakter. Zaczęła być przydatna.

Dwa radia nie podpisują rozejmu
Gość postawił obok siebie dwa małe węzły LoRa: jeden z Meshtastic, drugi z MeshCore. LoRa to technika łączności radiowej używana przez oba projekty. Każdy z nich ma jednak własny sposób zapisywania i obsługi wiadomości. Samo ustawienie radiów obok siebie nie sprawi, że zaczną wymieniać tekst między systemami.
– A gdyby dać im tę samą antenę?
– Dwie osoby mogą mieć taki sam długopis i nadal pisać w różnych językach.
Podobnie sama zgodna nazwa projektu nie załatwia łączności. Potrzebne są właściwe ustawienia radiowe, warunki do odebrania sygnału, a przy rozmowie na kanale grupowym także odpowiednia konfiguracja kanału. Dokumentacja Meshtastic rozdziela ustawienia radia i kanałów. W MeshCore również trzeba uzgodnić parametry radiowe z lokalną siecią.
– Czyli zgodność poglądów nie wystarczy?
– Radia akurat tego nie sprawdzają.
Mirek połączył się z jednym radiem, gość z drugim. Anka przeczytała wiadomość na pierwszym telefonie i ręcznie wpisała ją na drugim. Oba obozy natychmiast uznały to za ważne osiągnięcie integracyjne.
– Przepisałam sześć słów. Proszę mnie jeszcze nie przykręcać do masztu.
Nie był to automatyczny most między sieciami. Była to Anka z dwoma telefonami. Miała kilka zalet w porównaniu z urządzeniem terenowym, ale nie zamierzała zimować na dachu.

Kryzys człowieka z dwiema aplikacjami
Gość pokazał, że ma w telefonie obie aplikacje. W sali zrobiło się cicho. Mirek spojrzał na krzesła, jakby właśnie wykryto błąd w ich regulaminie.
– To po której jesteś stronie?
– Przy tym stole. Na wycieczkę biorę to, na co umówimy się z ekipą. Tutaj próbuję też drugiej sieci.
– Czyli masz dwa zestawy argumentów?
– Dwa radia. Argumenty jeszcze mieszczą się w jednym człowieku.
Anka uznała, że warto zapisać to zdanie, zanim ktoś wprowadzi obowiązek wyboru aplikacji przy meldunku. W ich fikcyjnym powiecie narzędzie właśnie próbowało awansować na cechę charakteru. Jeszcze chwila, a podanie soli wymagałoby informacji, na czym nadaje odbiorca.
– Ale jak pokażę drugą aplikację, ludzie pomyślą, że zmieniłem zdanie.
– Możesz powiedzieć, że sprawdzasz. To jest legalne nawet w czwartek.
Po krótkiej naradzie uznano, że korzystanie z dwóch systemów nie wymaga dwóch osobowości. Wyjątek stanowiło kupowanie kolejnych urządzeń: wtedy osobowość oszczędna wychodziła na chwilę z pokoju.

Pomoc bez deklaracji lojalności
Telefon Anki odezwał się ponownie. Sąsiad dostał już pomoc od znajomego. Porównali konfigurację obu swoich radiów z Meshtastic i umówili krótką próbę. Nikt nie sprawdzał, do której grupy należy obudowa.
– Tak po prostu mu pomógł?
– Tak. Zapytał o model i ustawienia.
– U mnie przy MeshCore też tak zaczynaliśmy. Potem ktoś pomógł znaleźć dobre miejsce dla przekaźnika.
Najmniej widowiskowa część hobby znów okazała się najbardziej użyteczna. Ktoś sprawdził konfigurację, ktoś pożyczył przewód, ktoś miał czas odpowiedzieć początkującemu. Do opowieści o wielkiej wojnie pasowało to słabo. Do działającej sieci – znacznie lepiej.
– Czyli tamci już rozmawiają?
– Zaczynają. My na razie mamy regulamin siedzenia.
Mirek obrócił formularz pustą stroną do góry. Była to najkrótsza aktualizacja tego wieczoru i pierwsza, po której wszystkim zrobiło się wygodniej.

Neutralność sernika
Zbyszek postawił sernik dokładnie na środku stołu. Mirek zaczął odmierzać odległość od obu obozów. Po chwili odkrył, że strona przy oknie ma bliżej o szerokość widelca.
– Trzeba wyrównać warunki.
– Można przysunąć krzesła.
– Albo zjeść ten kawałek, który wystaje.
Zbyszek usunął nierówność, zanim powołano komisję. Następnie podał talerz gościowi, gość Mirkowi, a Mirek Ance. Żaden kawałek nie zażądał zgodnego oprogramowania. Klub odnotował udany przepływ ciasta, ale Anka zabroniła wpisywać go do wyników testu radiowego.

– Może zostawimy dwa systemy i jeden stół?
– Pod warunkiem że nie powstaną dwa dyżury zmywania.
Krzesła wróciły na miejsce. Nie zmieniło to protokołów ani ustawień. Zmieniło odległość do ludzi, z którymi od początku chcieli rozmawiać. Z przedłużaczem uporali się tydzień wcześniej; teraz udało się także z geometrią zebrania.
Wynik ustalimy przed pomiarem
Przed wyjściem ustalili termin próby w terenie. Na razie bez zwycięzcy. Mirek przyjął ten warunek z godnością człowieka, który już przygotował nagłówek.
– To w przyszłym tygodniu obiektywne porównanie?
– Tak. Najpierw zapiszemy warunki, potem wyniki.
– A mogę wcześniej przygotować wykres?
– Pusty.
Mirek otworzył notes. Na pierwszej stronie napisał: „Mój mesh jest lepszy”. Niżej zostawił miejsce na wyniki testów. Był człowiekiem otwartym na fakty, pod warunkiem że zmieszczą się pod tytułem.

Wielka schizma powiatowa zakończyła się więc bez rozłamu w serniku. Pozostały dwa projekty, kilka sensownych pytań i bardzo starannie przygotowane przekonanie. W następnej części sprawdzimy, co się stanie, kiedy przekonanie spotka pomiar.
Wersja komiksowa z narratorem i czterema postaciami: obejrzyj część 3 z 8 na YouTube.
