„Meshowe wojny po polsku”, część 4 z 8. Felieton satyryczny. Bohaterowie, próby i dialogi są fikcyjne; opis nie przedstawia wyników rzeczywistego testu obu sieci.
Pozostałe opublikowane części: Meshowe wojny po polsku.
Na czwartkowe spotkanie Mirek przyniósł wykres w koszulce i mały puchar. Wykres był pusty, ale puchar już wypolerowany. Zbyszek uznał, że to rozsądna kolejność: wyniki bywają zmienne, a odciski palców widać zawsze.
– Co porównujemy?
– Który mesh jest lepszy.
– W czym?
– W ogóle. Zrobiłem szerokie badanie.
Gość wyjął dwa zestawy małych radiowych węzłów. Chciał sprawdzić, czy uda się wymienić wiadomości między klubem a końcem osiedla. Mirek dopisał to do planu drobnym pismem, pod słowem „zwycięzca”.
– Może najpierw ustalimy pytanie.
– Pytanie mamy. Teraz potrzebujemy odpowiedzi, która zmieści się na pucharze.
Balkon kontra przetwory
Pierwsze radio stanęło wysoko na balkonie, z widokiem ponad dachami. Drugie Mirek zaniósł do piwnicy. Postawił je za regałem z ogórkami, bo tam znalazł wolne gniazdko. W notatkach oba miejsca opisał jako „budynek mieszkalny”.

– Jedno widzi pół miasteczka, drugie kompot z wiśni.
– Oba mają dach nad głową. Trzymam warunki.
– Możemy zamienić je miejscami.
– Teraz? Kiedy zaczęła się rysować przewaga?
Wysokość anteny, budynki i teren wpływają na odbiór. Radio przy oknie i radio za betonową ścianą dostają różne warunki, nawet jeśli mają taką samą obudowę. Z takiego porównania można dowiedzieć się czegoś o balkonie i piwnicy. Zwycięzcy całego projektu jeszcze z niego nie będzie.
– Na razie wygrało miejsce.
– Możemy dać puchar balkonowi. Tylko niech wspólnota podpisze odbiór.
Ustawienia drobnym drukiem
Zbyszek rozłożył kartkę z konfiguracją. Obok nazw obu systemów dopisał urządzenia, anteny, wersje oprogramowania i ustawienia radia. Mirek przyglądał się temu z niepokojem człowieka, któremu właśnie powiększono tabelę bez konsultacji.

– To wszystko musi być w opisie?
– Jeżeli ktoś ma zrozumieć, co sprawdziliśmy.
– A nie wystarczy zielony słupek?
– Zielony słupek wyjaśnia głównie wybór koloru.
Ustalili, że każda para będzie działała we własnym systemie, ze zgodną konfiguracją. Zapiszą częstotliwość, moc i parametry transmisji, położenie anten oraz udział przekaźników. Samo ustawienie podobnej nazwy kanału nie wyrównuje warunków radiowych. Jeżeli konfiguracje lub sprzęt będą różne, opiszą te różnice. Wspólne parametry radiowe również nie zamieniają MeshCore i Meshtastic w jeden protokół.
– Porównajmy działanie tych dwóch zestawów w opisanych warunkach.
– To brzmi mniej stanowczo.
– Za to da się potem sprawdzić.
Kropki zgłaszają zwycięstwo
Mirek otworzył mapę i natychmiast odzyskał pewność siebie. Na ekranie było tyle kropek, że musiał odsunąć kubek, żeby nie zasłaniał rozwoju infrastruktury.

– Patrzcie, ile nas jest!
– A wiadomość do gościa dotarła?
– Jeszcze nie wysłałem. Oglądam skalę sukcesu.
Gość zaproponował rozdzielenie trzech pytań: ile urządzeń pokazuje mapa, do kogo dociera wiadomość i ile czasu zajmuje wymiana. Mapa może korzystać z zebranych wcześniej zgłoszeń. Wpis na ekranie nie jest próbą połączenia z tego miejsca i w tej chwili. Trzeba sprawdzić, skąd pochodzi informacja i kiedy ją odebrano.
– W książce telefonicznej też miałem dużo ludzi. Nie wszyscy chcieli ze mną rozmawiać.
– I żaden nie stawał się przekaźnikiem tylko dlatego, że był pod literą R.
Mirek zamknął mapę. Na chwilę. Zostawił ją w drugiej karcie, gdyby wynik praktyczny potrzebował wsparcia wizualnego.
Skoki nie mają kilometrów
Przy wiadomości pojawiła się liczba skoków. Zbyszek wyprostował się, jakby ktoś właśnie ogłosił wynik skoków narciarskich. Mirek sięgnął po puchar. Anka po raz drugi tego wieczoru odsunęła go od tabeli.

– Więcej skoków, czyli dalej?
– Więcej przekazań po drodze. Odległość trzeba sprawdzić osobno.
W MeshCore wiadomości dalej przekazują repeatery, czyli przekaźniki. W Meshtastic mogą to robić także węzły klienckie, zależnie od roli i ustawień. Liczba skoków opisuje tę drogę przez kolejne urządzenia. Nie jest liczbą kilometrów, oceną jakości ani liczbą osób, które przeczytały tekst.
– Czyli cztery przystanki nie muszą oznaczać dalszej podróży niż dwa.
– Dokładnie. Szczególnie jeżeli autobus krąży po osiedlu.
– A puchar za największą liczbę przystanków?
– Możesz wystąpić do przewoźnika.
Najlepsza próba ze wszystkich udanych
Do części terenowej Zbyszek przygotował serię krótkich wiadomości. Mirek zaproponował, żeby do podsumowania wybrać tę, która dotarła najszybciej. Resztę chciał zachować jako materiał pomocniczy, najlepiej w innym segregatorze.

– A te, które nie dojdą?
– Nie będą pogarszać czytelności wykresu.
– Będą pogarszać wynik. To ich główne zadanie w tym badaniu.
Zapisali liczbę wysłanych wiadomości i to, które rzeczywiście odebrał drugi koniec. Do czasu dostarczenia dołożyli kierunek próby. Wiadomość w jedną stronę nie sprawdza odpowiedzi w drugą. Powtórki i brak odbioru miały pozostać w notatkach. Także wtedy, gdy psuły Mirkowi kompozycję.
– A może spróbujemy kilka razy, o różnych porach?
– I za każdym razem zapisujemy?
– Tak. Wynik nie musi pamiętać, kto kupił radio.
Umówili krótkie, rozłożone w czasie próby, żeby nie zająć innym całego kanału. Puchar trafił na parapet. Pełnił funkcję biernego obserwatora i radził sobie z nią lepiej niż Mirek.
Protokół odporny na własne przekonania
Przed wyjściem położyli oba zestawy na stole. Przewidzieli te same miejsca próby i zapisanie czasu, konfiguracji oraz warunków. Gdy porównują same zestawy, muszą wiedzieć, jakie anteny i sprzęt pracują po obu stronach. Gdy porównują istniejące lokalne sieci, znaczenie ma też ich rozmieszczenie i dostępna infrastruktura. Nie da się przypisać całego wyniku jednej nazwie aplikacji.

– Sprawdźmy również, którędy wiadomość wróciła. I czy po drodze nie pomógł internet.
To miało znaczenie dla ich pytania o łączność radiową. Zapiszą udział przekaźników i ewentualnych połączeń przez internet, zamiast nazywać każdą długą drogę zasięgiem własnej anteny.
– Może jeszcze wpiszemy, kto stał przy radiu?
– Jeżeli trzymał antenę przy kurtce albo schował urządzenie do torby, to tak.
– Moja kurtka ma dobre opinie.
– Poproś, żeby przysłała warunki pomiaru.
Wyszli z klubu z dwiema kartkami i bez zwycięzcy. To nie był jeszcze wynik testu. To był pierwszy wieczór, po którym ktoś inny mógłby odtworzyć ich pomysł, zamiast odtwarzać ich kłótnię.
Puchar z miejscem na przypis
Po powrocie Mirek zmienił nagłówek. Zamiast „Mój mesh jest lepszy” napisał: „Co działa między klubem a końcem osiedla”. Pod spodem zostawił miejsce na wyniki. Tym razem naprawdę.

– Czyli test ma odpowiedzieć na nasze pytanie, a nie na wszystkie pytania świata?
– Możemy zacząć od jednego. Świat jakoś zaczeka.
Puchar dostał Zbyszek za przyniesienie przedłużacza. Był to jedyny konkurs tego wieczoru, w którym warunki znano przed ogłoszeniem zwycięzcy. Sernik nie doczekał klasyfikacji.
– Najwięcej dało dobre miejsce na radio. Może zrobimy wspólny punkt na balkonie?
– Dobrze. Najpierw ustalmy, czyj balkon.
– Mam już trzy koncepcje.
I tak skończył się spór o obiektywny test, a zaczęły narodziny Republiki Balkonu. Każdy był za wspólną siecią. Na wszelki wypadek każdy przyniósł własny plan.
Wersja komiksowa z narratorem i czterema postaciami: obejrzyj część 4 z 8 na YouTube.
